Artykuły

Zdjęcie do urzędu

Jeśli dysponujemy aparatem cyfrowym i komputerem, to prawie tak jakbyśmy mieli małe studio fotograficzne. Za pomocą tych urządzeń nie tylko wykonamy fotografie z wakacji czy imienin ulubionej cioci, ale także bardziej przydatne rzeczy.

Gdy chcemy np. wysłać zdjęcie wraz z CV czy listem motywacyjnym do potencjalnego pracodawcy, można je zeskanować z dokumentu, pójść do fotografa lub wykonać je samodzielnie. Wystarczy cyfrówka, by w pół godziny otrzymać dziesiątki ujęć do wyboru. Takie zdjęcia można także z powodzeniem dołączyć do wniosku o legitymację, paszport czy dowód osobisty.

Wykonujemy zdjęcie

Do tego celu nie musimy wynajmować studia lub specjalistycznego oświetlenia fotograficznego. Wystarczy kawałek jednolicie pomalowanej, jasnej (najlepiej białej) ściany, do której dociera światło dzienne. Dobrze, gdy światło dociera nie z jednej, lecz z co najmniej dwóch stron (przy tego typu zdjęciach wszelkie cienie są niewskazane - w końcu zdjęcie ma służyć do identyfikacji). Jeśli w pomieszczeniu jest tylko jedno okno, dobrze będzie, jak wybierzemy ścianę usytuowaną naprzeciwko.

Następnie trzeba ustawić stołek (najlepiej taboret, nie krzesło z oparciem) w odległości co najmniej 1,5 m od ściany. Najlepiej, jeśli mamy statyw. W takim miejscu na ogół nie ma zbyt mocnego światła, zatem aparat ustawi długi czas naświetlania. Poza tym nie zawsze znajdziemy osobę, która pomoże wykonać taką fotkę.

Gdy fotografujemy sami siebie, wystąpi jeden problem. Chodzi o ustawienie ostrości - nie można jej ustawić na ścianę, gdyż jest ona oddalona ok. 1,5 m od miejsca, gdzie będzie siedzieć fotografowana osoba. Dlatego na taborecie trzeba chwilowo postawić wysoki przedmiot i ustawić ostrość na nim. Gdy to zrobimy, wystarczy ustawić samowyzwalacz i usiąść na taborecie.

Gdy robimy zdjęcie do paszportu, lepiej skorzystać z pomocy drugiej osoby (pomoże to uniknąć wielu nieudanych prób związanych z kadrem). Podczas fotografowania zwróćmy uwagę, by twarz nie znajdowała się w środku kadru. Aparat trzeba ustawić tak, by przed twarzą było nieco więcej miejsca niż z tyłu. Nad głową też nie zostawiajmy miejsca na aureolę. Wzrok skierujmy na punkt mniej więcej 40 cm w bok od obiektywu. Nie patrzmy w obiektyw.

Gdy źródłem światła będzie tylko jedno okno i nie da się zrobić tak, by było naprzeciw fotografowanej twarzy, a delikatnie z boku, trzeba użyć ekranu. Może nim być jakakolwiek biała płaszczyzna, np. duży arkusz papieru lub prześcieradło. Chodzi o to, by słabiej oświetlona połowa twarzy została doświetlona. Można także wykonać zdjęcie przy sztucznym oświetleniu. Ważne, by światło było rozproszone, nie tworzyło cieni ani na ścianie, ani na twarzy fotografowanej osoby.

Postarajmy się wypełnić tak kadr, jak na prezentowanym tu zdjęciu. Częstym błędem jest rejestrowanie zbyt szerokiego kadru. Potem trzeba wycinać tylko fragment fotografii, co wiąże się ze stratą jakości. Problem ten jest istotny, gdy aparat ma niewielką rozdzielczość, np. 1 lub 1,5 miliona pikseli.

Zdjęcie z e-maila

Po zgraniu zdjęcia na dysk twardy komputera, otwórzmy je w aplikacji graficznej. Nie musimy zmieniać rozdzielczości fotografii. Będzie miała odpowiednią jakość do Internetu - 72 dpi. Wystarczy tylko zmienić jego wielkość. Jeśli używamy programu Adobe Photoshop, należy wejść do obrazek>wielkość obrazka.

Tam ustawiamy wielkość obrazka w pikselach - dłuższy bok powinien mieć 250-400 pikseli. Warto też obrócić kadr: obrazek>obróć obszar roboczy > 90° w prawo (lewo).

Następnie zapisujemy zdjęcie w formacie JPEG przy średnim stopniu kompresji 5-7.

Zdjęcie do labu

To też wykonamy przy użyciu programu do obróbki grafiki. Tworzymy nowy obrazek o wielkości 10 x 15 cm i rozdzielczości 300 dpi (plik>nowy). Następnie otwieramy zdjęcie obrobione pod względem jasności i kolorystyki. Należy zmienić jego rozdzielczość. W Photoshopie wchodzimy w tym celu do obrazek>wielkość obrazka. Tam znajduje się pole rozdzielczości - na ogół jest wpisane 72 dpi. Zmieniamy na 300 dpi. Jednocześnie, nie klikając OK - ustawiamy wielkość obrazka. W miejscu, gdzie jest rozmiar dokumentu, zmieniamy jednostki na milimetry. Następnie wpisujemy odpowiednią długość np. krótszego boku.

Zdjęcia identyfikacyjne z reguły mają wymiary 35 x 45 mm, ale są wyjątki. W tabeli przedstawiamy wymiary wymagane przy zdjęciach do wybranych dokumentów.

Długość drugiego boku jest ustawiana automatycznie. Najprawdopodobniej nie wyjdzie dokładnie tak, jakie są wymagania. Jak będzie za duża, to mały problem - można przyciąć fotkę za pomocą narzędzia aplikacji (kadruj). Jeśli za mała, trzeba wpisać prawidłową wartość. Wówczas zostanie powiększona także wcześniej wpisana wielkość. Kliknij OK. Następnie uaktywnij okno "info" (okno>info). Wybierz narzędzie kadrowania i zaznacz nim całość zdjęcia. Następnie obserwując wielkość w milimetrach, w oknie "info" powoli przycinaj obraz z dwóch przeciwległych boków tak, aż skracany bok osiągnie odpowiednią długość.

Gdy wykonamy zmianę rozdzielczości i wielkości obrazka, wystarczy zaznaczyć cały obrazek (ctrl+A). Następnie kopiujemy go i wklejamy na przygotowany wcześniej obrazek 10 x 15 cm. W zależności od tego, jakiej wielkości będą zdjęcia, na tym obszarze można ułożyć więcej lub mniej kopii. Po wydaniu polecenia "wklej", przesuwasz zdjęcia za pomocą łapki.

Kiedy ułożymy już maksymalnie dużo zdjęć, należy spłaszczyć warstwy (warstwa>złącz widocznie lub ctrl+shift+E). Następnie zachowujesz obraz w formacie TIFF, jeśli chcesz zanieść zdjęcie na płycie CD do laboratorium cyfrowego lub wydrukować w domu. Zapisz w formacie JPEG przy kompresji 7, kiedy ten obrazek będzie wysyłany do laboratorium przez Internet.

Bez kolczyków i flesza

Nigdy nie róbmy zdjęcia do dokumentu, używając wbudowanej lampy błyskowej.

Pamiętajmy, że do różnych dokumentów są wymagane zdjęcia o nieco innym charakterze. Najbardziej rygorystycznie przestrzega się zasad przy zdjęciach paszportowych. Nie można fotografować się z biżuterią, np. kolczykami. Często zdarza się, że fotografowana osoba zbyt wysoko podnosi głowę - zwróćmy na to uwagę. W zdjęciach do paszportu jest wymagane pokazanie całego lewego profilu. Osoby, które noszą długie włosy, muszą odsłonić lewe ucho (jest ono podobno elementem służącym do identyfikacji człowieka). Na zdjęciu nie może być widoczne ucho prawe. Zdjęcia do innych dokumentów nie są aż tak obwarowane ograniczeniami. Choć oczywiście trudno zaakceptować zdjęcie do dowodu osobistego lub legitymacji szkolnej w czapce lub kapeluszu.

Ostrożnie z retuszem

Zdjęcie prawdopodobnie może wymagało pewnych drobnych zabiegów - ograniczonego elektronicznego retuszu. Należy jednak pamiętać, że w przypadku zdjęć identyfikacyjnych nie wolno zmieniać swoich cech, np. usuwać znamion, zmieniać proporcji twarzy itd. Musimy tu ograniczyć się do ustawienia kolorystyki, jasności i kontrastu.

Pamiętajmy, że to jedyna metoda ustawienia wielkości obrazka, którą w tym przypadku wolno zastosować. Nie można użyć funkcji "skaluj", gdyż zmienią się proporcje twarzy, co zaprzecza idei tego rodzaju fotografii.

Gdy osadzisz aparat na statywie, włącz go, ustawiając:

średnią długość ogniskowej (jak masz aparat z zoomem);
średnią lub małą wartość przesłony (o ile masz na nią wpływ);
właściwą temperaturę barwową.

Zdjęcie do dowodu osobistego
35 x 45 mm
Zdjęcie do legitymacji
35 x 45 mm
Zdjęcie do dyplomu
45 x 65 mm
Zdjęcie do paszportu
40 x 50 mm
#Zdjęcie do prawa jazdy
35x 45 mm

Podziel się |

» Dodaj komentarz